Weekje Potters (Verslag van Martin Gruijters)

Zondag 1 mei om 20:11 uur

Martin Gruijters

verslag

Hallo allemaal.

Hierbij een verslagje van ons verblijf in Hopton?on-Sea, oftewel een (zeer bewogen) weekje Potters.

Dag 1. Maandag.
Voor dag en dauw uit de veren en om half vijf de auto ingepakt en vertrokken naar Almere Haven om Saskia en Jan op te halen. Opnieuw de auto inpakken, want het leek erop dat ze hun hele huisraad hadden meegenomen. Alleen het aanrecht hadden ze dus niet bij zich. Om 5 uur definitief naar Hoek van Holland afgereisd om daar om ongeveer kwart over 6 aan te komen. Eindelijk koffie. We kregen van Gerard de kofferlabels en de boarding-passen, dus direct, hup, aan boord om een goed plekje te bemachtigen. Makkelijk zat, want buiten de 72 landgenoten, waren er maar weinig anderen op de boot. Keurig op tijd vertrokken we naar Harwich. Op de boot (de mooie Discovery van Stena Line) de tijd zien te doden met rondwandelen, kaarten, slapen en eten. Dit laatste was niet zo?n probleem, want Saskia had enige, niet bij name te noemen supermarkten, volledig leeggekocht. Kaas, worst, chips, wortels e.d., kortom, er kon naar hartelust gegeten worden. Na 3? uur kwamen we aan in Harwich, waar we meteen de dubbeldekker in konden voor het laatste stukje naar het Potters Resort. Daar aangekomen na 2 uur (het was inmiddels half 2, lokale tijd) wachtte ons de eerste verrassing. We werden opgewacht door een paar Engelse teams, tegenstanders van vorig jaar, die ons cadeautjes wilden geven. Van de een kregen wij alle 4 een koffiebeker met logo van hun club (The Belfairs Bowls Club), uitgegeven ter gelegenheid van het 75-jarige bestaan van hun club. Van een ander kregen we speldjes en bowls-stickers van The Essex County Bowls Club, deze club vierde dit jaar hun 100-jarige bestaan. Ontzettend aardig. Blijkt toch wel dat we vorig jaar een goede indruk hebben achtergelaten. De koffers stonden inmiddels al in onze cottage, dus direct maar uitgepakt en opgeruimd. Van 4 tot 5 hadden we een baan besproken, dus nog even een uurtje getraind. Daarna aan de maaltijd. Het is en blijft ongelooflijk hoe goed het eten daar is, zowel ontbijt, lunch en diner altijd prima verzorgd en erg gevarieerd. Hoedje heel diep af voor het personeel in het restaurant. ?s Avonds nog even een theatertje gepakt en daarna, meer dood als levend het bed maar opgezocht. We hadden de avond daarvoor maar hooguit 1? uur geslapen (3 kwartier per persoon).

Dag 2. Dinsdag.
Om half 10 ?s morgens moesten wij onze eerste wedstrijd spelen tegen een Engels team. Na 1 of 2 ends krabbelen vonden we onze draai en begon het steeds beter te lopen. Uiteindelijk was de stand 9-5 in ons voordeel toen de sirene na anderhalf uur ging. Prima, de eerste punten zaten in de tas. ?s Middags met de bus naar Great Yarmouth gegaan. Wat een geld voor een retourtje! Met zijn vieren waren we bijna 13 pond kwijt. Van de stad zelf had ik me eigenlijk wat meer voorgesteld. Het staat toch bekend als een beroemde badplaats. Misschien hebben we er te weinig tijd doorgebracht om er een goed oordeel over te kunnen geven. Na het diner hebben we nog meegedaan met de zogenaamde spoondrive. Hoe dit gebeuren aan zijn naam komt, zou ik niet kunnen zeggen, want ik heb met de beste wil van de wereld geen lepel (noch ander bestek) kunnen ontdekken. We vonden dit allebei eigenlijk te rommelig, onoverzichtelijk en te vermoeiend, dus dit laten we de volgende jaren echt achterwege. Vervolgens weer naar het theater en daarna hebben we ons nog even laten entertainen door een entertainer in de Terrace Bar, dit uiteraard vergezeld van een overheerlijk koel drankje.

Dag 3. Woensdag.
Ook vandaag werden we voor de eerste wedstrijd om half 10 op de mat verwacht. Nu mochten wij met een Nederlands team uit Eindhoven de degens kruisen. Volgens insiders zou dit een erg sterk team zijn. Ik was ze echter nog nooit eerder bij toernooien tegengekomen, maar dat zegt natuurlijk niets. Wij begonnen super gemotiveerd (zoals iedere wedstrijd trouwens) aan deze pot. Het ging lekker. Na de anderhalf uur stond een stand van 19-4 op het scorebord en wel in ons voordeel. Maar d?t was effe lekker. Twee partijen, 4 punten en een saldo van + 19. Toppie joppie! Direct na de lunch om 2 uur was de volgende wedstrijd alweer. Met een goed gevoel gingen we deze pot tegemoet op baan 14. Baan 14 ?? Nee toch, jawel, baan 14. De baan pal langs de tribune, aan de zijkant. Jan en ik hadden daar tijdens de spoondrive al op gespeeld en het wilde daar toen ook al niet lukken. Dit keer niet anders. Tegen dit Engelse team, wat beslist niet veel sterker speelde dan de teams waartegen we al eerder hadden gespeeld, lieten we het zonder uitzondering alle vier hopeloos afweten. Wat we ook probeerden, ons lijntje konden we absoluut niet vinden. Resultaat: met 16-4 er aan voor de moeite. Jammer, maar het was niet anders. Na afloop een stevige pint, nog ??n, even uithuilen en ?? weer gezellig doorgaan met vakantie vieren. Want dat was toch waarvoor we naar Engeland waren gekomen. Dus, na het diner een spelletje bingo, theater en de Terrace Bar weer bezocht om zo de frustratie van de verloren pot te vergeten.

Dag 4. Donderdag.
Laatste wedstrijddag. Eerst een uurtje extra slapen, want we hoefden pas om 11 uur aan te treden voor het laatste potje. Weer een Engels team. Wij speelden wel een goede wedstrijd, maar zij speelden stomweg beter. Een 16-5 nederlaag aan de broek. Jammer maar het was wel een enorm leuke en gezellige pot met gezellige tegenstanders. Dus geen volgende ronde voor ons en we konden onze witte outfit weer in de koffer laten verdwijnen. Na de lunch een rondje golf gespeeld. Lastig spelletje is dat. Ik had het wel vaker gedaan, maar het blijft moeilijk om dat kleine balletje uit het lange gras weg te rossen. De hoeveelheid lucht die wij met onze swings hebben verplaatst is niet te meten, en die golfbal maar lachen. Oh ja, tussen neus en lippen door heb ik Anja deze dag ook nog officieel ten huwelijk gevraagd. Tot mijn grote opluchting werd hier met een veelbetekenend ja op geantwoord. We hebben dit uiteraard meteen aan Saskia en Jan verteld en hun reactie was al even onverwacht als leuk. Zij hadden het nieuws stiekem aan de mensen van het restaurant doorgegeven. Wat schetste onze verbazing dan ook toen wij halverwege het diner ineens onze namen door de microfoon hoorden galmen. Vanaf de plaats van de speaker werden wij gefeliciteerd en werd ons een fles champagne aangeboden. Wie rekent daar nu op? De reacties van voornamelijk de Engelse spelers waren geweldig. Hoe vaak we wel niet gefeliciteerd zijn weet ik echt niet meer. Ook ?s avonds tijdens de bingo en aan het einde van de theatervoorstelling bleef het gelukwensen regenen. Zelfs na het theater in de Terrace Bar werden we nog in het zonnetje gezet door de gastzanger. Wij mochten ??n van onze favoriete zangers opnoemen, daar zou hij dan iets van gaan zingen. Meer als geintje vroeg Anja hem iets te zingen van Andrea Boccelli. Onze zanger stelde zijn muziekdoos in en zette toen het lied ?Nessum Dorma? in, een song die we gewend zijn te horen van ??n van de drie grote tenoren: Domingo, Carreras of Pavarotti. Onze zanger deed er niet veel voor onder, wat een stemgeluid had hij! Hij kreeg na afloop dan ook verdiend een staande ovatie. Wel moest hij daarna bijna even aan de zuurstof, want het kostte hem wel moeite. Dit was dan het einde van een voor ons hele bijzondere dag.

Dag 5. Vrijdag.
De laatste dag, weer een lange reis voor de boeg. Na het ontbijt hebben we nog gekeken naar een hele leuke en spannende finale. Het Engelse team, dat vorig jaar gewonnen had, stond weer in de finale, alleen nu tegen een Nederlands team. Het team van Hans en Lenie Peek had het zo goed gedaan, dat ze dit jaar in de finale stonden. Ook in de eindstrijd hebben ze heel goed de kleuren van oranje verdedigd. Spannend tot het laatste end. Alleen 1 matig end met 3 down, kostte ze de titel. Jammer, maar toch chapeau voor onze landgenoten. Daarna afscheid nemen van onze Engelse vrienden. De kreet ?sie joe nekst jier? werd, evenals vorig jaar, veel gebezigd. Koffers de bus in, wij ook, en gaan als de brandweer. Nog ??n tussenstop, Colchester. Daar konden we nog een paar uurtjes ronddarren. Wij hebben hier nog wat in het park rondgestruind, wat winkels bezocht en nog even een bezoekje gebracht aan de plaatselijke Mac en de smaak hiervan weggespoeld in een gezellige pub. Dit was echt het laatste wapenfeit. De terugreis met boot en auto verliep evenals de heenreis, voorspoedig en gladjes, duurde alleen erg lang. Aangekomen in Almere hebben we eerst Saskia en Jan in Haven gedropt en ?s nachts om kwart voor 2 kwamen we gesloopt maar voldaan thuis. In elk geval kunnen we terugkijken op een heel erg geslaagd weekje, wat zeker voor ons nog wat extra dimensie heeft gekregen. De datum 17 april 2006 staat bij ons al in de agenda. Dit jaar was zeker niet ons laatste bezoekje aan Potters. Dat staat vast!

Martin Gruijters

Almere Bowls Club > Nieuws > Weekje Potters (Verslag van Martin Gruijters)

v.2.110701 © 2004 - 2018 Almere Bowls Club - Niets op deze website mag zonder toestemming elders worden gebruikt.